Hiromi Uehara is de Japanse jazzpianiste die al ruim twintig jaar geldt als een van de meest virtuoze improvisatoren van haar generatie, en op 11 september trad ze in het Amsterdamse Concertgebouw op met het Metropole Orkest, het orkest dat sinds 1945 jazz, pop en klassieke muziek in een bezetting samenbrengt. Het concert, aangekondigd als Hiromi & Metropole Orkest, zette een pianiste die haar naam vestigde in kleine, risicovolle bezettingen tegenover een orkestraal apparaat van tientallen musici - een combinatie die op papier veelbelovend klinkt, maar in de praktijk een andere vraag oproept dan de meeste concertaankondigingen suggereren.
Een pianiste met een reputatie voor risico
Uehara begon op haar zesde met pianoles in Hamamatsu, werd op haar zeventiende door Chick Corea uitgenodigd voor een gezamenlijk concert in Tokio en bouwde via Berklee College of Music, waar Ahmad Jamal haar mentor was, een carriere op die inmiddels een Grammy omvat voor haar samenwerking met bassist Stanley Clarke. Haar meest recente project, Sonicwonderland uit 2023, is een trio met bassist Hadrien Feraud, drummer Gene Coye en trompettist Adam O'Farrill, dat ze zelf haar "funkiest" album tot nu toe noemt. Wat Hiromi onderscheidt van de meeste jazzpianisten van haar generatie is niet alleen haar techniek, maar de manier waarop ze klassieke structuur, funk en rock naast elkaar zet zonder dat het als crossover-truc aanvoelt - een reputatie die grotendeels is opgebouwd in kleine bezettingen, waar ruimte is voor het onvoorspelbare.
Het Concertgebouw ontving die avond ook een even eigenzinnig orkest. Het Metropole Orkest werd in 1945 opgericht als naoorlogs entertainmentorkest en groeide uit tot het enige orkest ter wereld met een vaste dubbele ritmesectie - een voor pop en rock, een voor jazz - inmiddels goed voor 24 Grammy-nominaties en vier gewonnen beeldjes, van Snarky Puppy in 2016 tot Jacob Collier in 2020. Sinds 2020 deelt de Japanse componiste en dirigent Miho Hazama de leiding met Vince Mendoza en Jules Buckley, en zij stond die avond voor het orkest - waarmee de twee namen op het podium allebei uit Japan kwamen, terwijl de instelling zelf muzikaal door en door Nederlands blijft.
Wat Mood's data over dit concert zegt
Mood plaatst dit concert opvallend hoog op seating - een volle 1.0, tegenover een gemiddelde van 0.44 over de bijna 450 Amsterdamse concerten die Mood deze periode volgt - en op polish, 0.84 tegenover 0.54 stadsbreed. Dat is precies waar de spanning zit: een avond die volledig zittend, gearrangeerd en tot in detail gerepeteerd is, past van nature beter bij het uitvoeren van een partituur dan bij het soort onvoorspelbare wisselwerking waarmee Hiromi's trio's bekend zijn geworden. De vraag is niet of het orkest technisch aankan wat er gevraagd wordt - de vier Grammy's bewijzen van wel - maar of het format zelf ruimte laat voor het risico dat haar reputatie draagt.
Twee andere cijfers ondersteunen die lezing. Mood's data zet de avond op 0.46 op danceability, onder het Amsterdamse gemiddelde van 0.70, en op slechts 0.13 op vocality tegenover 0.50 stadsbreed - een concert dat vrijwel volledig instrumentaal is en nadrukkelijk niet op het lichaam gericht, maar op het gehoor. Met een undergroundness van 0.10 tegenover 0.45 gemiddeld in de stad is dit misschien wel het minst ondergrondse concert dat Mood deze maand in Amsterdam heeft geregistreerd - uitgevoerd door een artieste die haar reputatie juist op het tegenovergestelde bouwde.
In een tijd waarin jazz op de meeste Amsterdamse podia weer kleinschalig en clubgericht wordt geprogrammeerd, kiest het Concertgebouw voor het tegenovergestelde model: een orkestrale, gezeten avond die het genre dichter bij klassieke muziek plaatst dan bij de dansvloer.
Het resultaat is een concert dat precisie boven vuur zet: technisch onberispelijk en orkestraal weelderig, maar voorzichtiger dan het trio-werk waarmee Hiromi haar naam vestigde. Voor wie het Metropole Orkest kent van zijn samenwerkingen met Snarky Puppy en Jacob Collier bevestigt dit een vakmanschap dat al bekend was; voor wie Hiromi vooral in een kleine zaal heeft gezien, is dit een andere, ingetogener kant van dezelfde pianiste.
Wie het bredere aanbod wil verkennen, vindt het actuele overzicht van concerten in Amsterdam op Mood.
Veelgestelde vragen
Wanneer en waar vond het concert van Hiromi & Metropole Orkest plaats?
Het concert vond plaats op 11 september 2026 in het Concertgebouw, Concertgebouwplein 10, Amsterdam, de grote zaal van een van de bekendste concertzalen van Europa.
Wie is Hiromi Uehara?
Hiromi Uehara is een Japanse jazzpianiste en componiste, geboren in Hamamatsu, die op haar zeventiende door Chick Corea werd uitgenodigd om samen op te treden en later aan Berklee College of Music werd gevormd door Ahmad Jamal. Ze won een Grammy voor haar samenwerking met bassist Stanley Clarke.
Wat is het Metropole Orkest?
Het Metropole Orkest is een Nederlands orkest uit Hilversum, opgericht in 1945, dat als enige orkest ter wereld een vaste dubbele ritmesectie voor pop/rock en jazz combineert met een symfonisch strijkersapparaat. Het orkest heeft 24 Grammy-nominaties en vier gewonnen Grammy's op zijn naam staan.
Wie dirigeerde het concert?
Miho Hazama, de Japanse componiste en dirigent die sinds 2020 samen met Vince Mendoza en Jules Buckley de artistieke leiding van het Metropole Orkest deelt, stond die avond voor het orkest.
Wat voor soort muziek speelden Hiromi en het Metropole Orkest samen?
Het programma combineerde jazz fusion, funk en rock-invloeden met orkestrale arrangementen, in lijn met het soort crossoverrepertoire waarmee het Metropole Orkest eerder samenwerkte met acts als Snarky Puppy en Jacob Collier.
