Η pop υπήρξε πάντα κάτι παραπάνω από ένα είδος μουσικής. Είναι καθρέφτης της εποχής της, πεδίο έκφρασης, και μερικές φορές - τολμηρή πράξη επανάστασης. Πίσω από τις πιο σημαντικές αλλαγές στην pop, βρίσκονται γυναίκες που δεν ακολούθησαν απλώς τη μουσική βιομηχανία. Την ανέτρεψαν.
Δεν έγραψαν μόνο τραγούδια. Έχτισαν ολόκληρες εποχές. Με αισθητική, στάση, στίχους που μιλούν - ή ουρλιάζουν - για τη θηλυκότητα, τη σεξουαλικότητα, την ευαλωτότητα και τη δύναμη. Γυναίκες που δεν «ταίριαζαν» και τελικά έγιναν το μέτρο σύγκρισης.
Στα '80s, δεν υπήρχε τίποτα πιο pop από τη Madonna. Και την ίδια στιγμή, δεν υπήρχε τίποτα πιο ανατρεπτικό. Δεν ήταν απλώς μια ποπ τραγουδίστρια, ήταν ένα brand, μια πολιτική δήλωση, ένα πολιτιστικό φαινόμενο. Από το “Like a Prayer” μέχρι το “Erotica”, αψήφησε όρια φύλου, θρησκείας, και σώματος. Η Madonna δεν ακολούθησε ποτέ κανόνες, τους ξαναέγραψε!
Κανείς δεν περίμενε ότι μια Ισλανδή με φωνή-λαβύρινθο θα άλλαζε την αντίληψή μας για το τι σημαίνει “ποπ”. Η Björk έδωσε στην pop ένα πρόσωπο φουτουριστικό, περίεργο, άγριο. Το Homogenic, το Vespertine, το Biophiliaδεν είναι απλώς albums, είναι έργα τέχνης που ξεδιπλώνονται, εξελίσσονται και απαιτούν να τα βιώσεις.
Η Britney ήταν το απόλυτο teen icon των 00s, αλλά αυτό είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η εικόνα της έπαιξε με τα στερεότυπα, τα ενίσχυσε και τελικά τα κατέρριψε. Η διαδρομή της, γεμάτη αντιφάσεις και τραύματα, έφερε στο προσκήνιο τη σκοτεινή πλευρά της pop κουλτούρας. Και το γεγονός ότι συνεχίζει να εμπνέει γενιές, δείχνει τη δύναμη της επιρροής της, έστω κι αν αυτή ήρθε με κόστος.
Με το The Fame, η Gaga μπήκε σαν τυφώνας στη σκηνή. Και πολύ γρήγορα έγινε κάτι παραπάνω από trend: έγινε performance, αφήγηση, θεατρικότητα και ακτιβισμός μαζί. Από το “Born This Way” ως το “Chromatica”, η Gaga άνοιξε χώρο για την queer κοινότητα, το σώμα, την τρέλα, τη θρησκεία, το τραύμα. Και όλα αυτά… με pop hits.
Σε έναν κόσμο υπερβολής, η FKA twigs μιλάει χαμηλόφωνα και σε διαλύει. Με avant-garde ήχους, λεπτεπίλεπτες κινήσεις, και ένα απίθανα ευάλωτο storytelling, η twigs δεν έκανε την pop πιο δυνατή. Την έκανε πιο ανθρώπινη. Το LP1 και το MAGDALENE είναι υπενθυμίσεις ότι η pop μπορεί να είναι ποίηση, μπορεί να πονάει, μπορεί να ψιθυρίζει και να ουρλιάζει ταυτόχρονα.
Η Charli δεν φοβήθηκε ποτέ να διαλύσει τη φόρμα της pop για να φτιάξει κάτι καινούργιο. Συνεργάστηκε με το PC Music, έφερε το hyperpop στο προσκήνιο και έδειξε ότι το «pop» δεν χρειάζεται να είναι καθαρό, λαμπερό ή “τέλειο”. Μπορεί να είναι glitchy, περίεργο, σπασμένο. Και κάπως έτσι, έγινε η πιο “επιδραστική outsider” της γενιάς της.
Η Rosalía κατάφερε κάτι σπάνιο: να φέρει την παραδοσιακή μουσική της Ισπανίας στο mainstream, χωρίς να θυσιάσει την ταυτότητά της. Με το El Mal Querer και το MOTOMAMI, μπλέκει φλαμένκο, reggaeton, ηλεκτρονική, και rap δημιουργώντας έναν εντελώς δικό της ήχο. Είναι το μέλλον της παγκόσμιας pop, γιατί κοιτάζει πίσω χωρίς να μένει εκεί.
Με ψίθυρο για φωνή και έναν κόσμο χτισμένο σε low fidelity beats, η Billie έκανε κάτι παράδοξο: κατάφερε να ορίσει την pop χωρίς να μοιάζει καθόλου με αυτό που ξέραμε ως pop. Το “When We All Fall Asleep...” δεν είναι εύκολο, δεν είναι φανταχτερό, δεν είναι προβλέψιμο, κι όμως έγινε τεράστιο. Η Billie δεν είναι “αντι-pop”. Είναι η νέα pop.
Η pop δεν είναι επιδερμική. Είναι το πιο άμεσο, μαζικό και ταυτόχρονα προσωπικό μέσο που έχουμε. Και κάθε φορά που κάποια γυναίκα την πήρε στα χέρια της και την άλλαξε, την έκανε λίγο πιο βαθιά. Λίγο πιο δική μας.
Δεν μιλάμε για pop stars. Μιλάμε για αρχιτέκτονες του ήχου. Για storytellers. Για επαναστάτριες.
Και η ιστορία συνεχίζεται, κάθε φορά που κάποια πατάει "record" και αποφασίζει να πει την αλήθεια της.
Μην χάσεις την επόμενη! Κάνε download το Mood για να είσαι πάντα ενήμερος για τις πιο hot συναυλίες.
